Dit werk plaatst zich in het driedimensionaal vierkant, synoniem voor realiteit en ruimte. De twee delen van het tweeluik onderlijnen de intrinsieke relatie tussen mens, universum en elementen (aarde, hemel, zon). "Mijn wens is het dat iedereen iets via mijn werk kan voelen. Wat ik wil uitstralen is universeel, simpel en ik probeer het op een simpele manier uit te drukken".
Als geleerd schilder zoekt Olivier Onclin het driedimensionale en materiële in zijn werk. Vlakke kunst krijgt volume en kleur wordt materie. Hij definieert zich als plastische kunstenaar, omdat hij verschillende technieken en disciplines uitoefent: schilderkunst, beeldhouwkunst, fotografie, installaties, fresco’s, scenografie, design. Zijn voorkeurmaterialen zijn transparante materialen die met het licht spelen (silicone, transparant PVC, cellofaan, spijkers, nietjes,…) en materialen die lichtheid en tederheid weerspiegelen (polystyreen, watten, doek, water,...)